Κυριακή

                                                                           

Υπάρχουν μερικές μέρες που όλα τα βλέπεις πίσω από μια θολούρα. Βλέπεις τα πάντα να γίνονται αργά. Σα να κινούνται όλα μέσα σε παχύρευστο υγρό. Δεν θέλεις να βγεις από το σπίτι. Θέλεις να κάτσεις στο προσωπικό σου καταφύγιο, γιατί αισθάνεσαι ο,τι δεν είσαι μέρος του κόσμου εκεί έξω. Επίσης δεν θέλεις καμιά επικοινωνία με το έξω. Δεν θέλεις να σηκώσεις τηλέφωνα. Τρομάζεις όταν χτυπάνε. Φυσικά και το ξέρεις ο,τι εννιά φορές στις δέκα είναι για κακό, που λέει και ο Λουκιανός. Αυτές οι μέρες είναι συνήθως μετά από αχαλίνωτο ξενύχτι ή είσαι άρρωστος ή έχεις γυρίσει από ταξίδι και νιώθεις κομμάτια. Ίσως πάλι είναι απλά μια Κυριακή που βαριέσαι να κάνεις οτιδήποτε. Ακόμα και ο θεός άραξε την Κυριακή. Και δεν ήταν συναχωμένος, όπως εγώ.

Ξυπνάω λοιπόν σήμερα, και βλέπω τα προεόρτια μιας τέτοιας μέρας. Ωραία λέω, θα περάσουμε θαυμάσια σήμερα. Δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεββάτι. Αφού χουζουρεύω αρκετή ώρα σκέφτομαι να κωλοβαρέσω λίγο στον υπολογιστή. Αμ δε!!! Ο υπολογιστής είναι τουλάχιστον δύο μέτρα μακρυά! Και το είπα ο πούστης να πάρω ασύρματο πληκτρολόγιο, αλλά ήθελα G15. Μετά βέβαια σκέφτομαι ο,τι η οθόνη είναι μακρυά και θα βλέπω παπάκια (@@). Σηκώνομαι λοιπόν, με την τσίμπλα στο μάτι κάθομαι στον υπολογιστή και τότε μια σκέψη περνάει από το μυαλό μου. Ποιος ξανασηκώνεται να φτιάξει καφέ; Κοιτάω δεξιά, κοιτάω αριστερά...μόνος στο σπίτι. Θα μου πεις, που βλέπω το περίεργο; Απλά έλπιζα, για πέντε λεπτά να είχα ένα συγκάτοικο να μου έφτιαχνε ένα καφέ και μετά να έπαιρνε τον πούλο. Αφού το παίρνω απόφαση ο,τι για μια ακόμα φορά πρέπει να τα κάνω όλα μόνος μου, σηκώνομαι φτιάχνω καφέ και επιστρέφω. Και πριν προλάβω να καθήσω χτυπάει το τηλέφωνο. Παραλίγο να μου πέσει ο καφές από την τρομάρα. Κοιτάω και τι να δω;! Από τη δουλεία! Νιώθω να ανοίγει μία τρύπα και να αρχίζει να πέφτει όλος ο κόσμος μέσα! Κτίρια, δρόμοι, αυτοκίνητα, δέντρα(στην Αθήνα;) εξαφανίζονται μέσα της! Το σηκώνω και όπως είναι φυσικό ήταν μία από της εννιά. Πρέπει να κατέβω κέντρο!! Για λίγο, αλλά και πάλι πρέπει να ΚΑΤΕΒΩ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ!! Ολική καταστροφή!! Τώρα απλά το καθυστερώ και σκέφτομαι, ποδήλατο ή μετρό; Κουφάλες, που θα πάει, θα περάσει κι αυτό.