Εκεί που περπατάς, καμιά φορά στην παραλία, ξαφνικά σηκώνεις το βλέμμα και κοιτάς την θάλασσα. Στο βάθος βλέπεις ένα καράβι να ταξιδεύει. Δεν ξέρεις από που ξεκίνησε, ούτε που πάει. Όμως εύχεσαι να ήσουν πάνω σε αυτό το πλοίο. Σχεδόν βλέπεις τον εαυτό σου να κάθεται στο κατάστρωμα και να σε κοιτάει με λύπη. Εσένα που περπατάς στη στεριά. Θάλασσα σημαίνει αλλαγή. Ταξίδι. Βλέπεις άλλες στεριές, άλλα μέρη. Έχεις το βλέμμα στο ορίζοντα. Για μια στιγμή κοιτάς αλλού και όταν ξανακοιτάς τον ορίζοντα, όλα έχουν αλλάξει. Η ίδια η θάλασσα, ο ουρανός, η στεριά και βλέποντας αυτή την μαγική εικόνα αλλάζεις και εσύ ο ίδιος. Πέφτει η νύχτα. Μόνο μαύρο στο βάθος. Ξέρεις ότι ταξιδεύεις, αλλά δεν βλέπεις κίνηση. Ακόμα και το φεγγάρι, που ξέρει, δεν μαρτυράει τίποτα. Ελπίζεις ότι την επόμενη μέρα θα έχεις προχωρήσει. Δεν ξέρεις τι θα δεις. Νοσταλγία γι' αυτό που άφησες πίσω. Και να, ξημερώνει. Με την αυγή βλέπεις πράγματι ότι προχώρησες. Όλα γύρω έχουν αλλάξει για μία φορά ακόμα. Είσαι λίγο πιο κοντά στον Προορισμό σου. Έχει σημασία; Λίγο θα ξαποστάσεις και πάλι γι' άλλο ταξίδι θα κινήσεις. Γιατί στις ενδιάμεσες στεριές νιώθεις ναυαγός; Τελικά τι ζητάς; Προορισμό ή ταξίδι;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου