Ταξίδι

Εκεί που περπατάς, καμιά φορά στην παραλία, ξαφνικά σηκώνεις το βλέμμα και κοιτάς την θάλασσα. Στο βάθος βλέπεις ένα καράβι να ταξιδεύει. Δεν ξέρεις από που ξεκίνησε, ούτε που πάει. Όμως εύχεσαι να ήσουν πάνω σε αυτό το πλοίο. Σχεδόν βλέπεις τον εαυτό σου να κάθεται στο κατάστρωμα και να σε κοιτάει με λύπη. Εσένα που περπατάς στη στεριά. Θάλασσα σημαίνει αλλαγή. Ταξίδι. Βλέπεις άλλες στεριές, άλλα μέρη. Έχεις το βλέμμα στο ορίζοντα. Για μια στιγμή κοιτάς αλλού και όταν ξανακοιτάς τον ορίζοντα, όλα έχουν αλλάξει. Η ίδια η θάλασσα, ο ουρανός, η στεριά και βλέποντας αυτή την μαγική εικόνα αλλάζεις και εσύ ο ίδιος. Πέφτει η νύχτα. Μόνο μαύρο στο βάθος. Ξέρεις ότι ταξιδεύεις, αλλά δεν βλέπεις κίνηση. Ακόμα και το φεγγάρι, που ξέρει, δεν μαρτυράει τίποτα. Ελπίζεις ότι την επόμενη μέρα θα έχεις προχωρήσει. Δεν ξέρεις τι θα δεις. Νοσταλγία γι' αυτό που άφησες πίσω. Και να, ξημερώνει. Με την αυγή βλέπεις πράγματι ότι προχώρησες. Όλα γύρω έχουν αλλάξει για μία φορά ακόμα. Είσαι λίγο πιο κοντά στον Προορισμό σου. Έχει σημασία; Λίγο θα ξαποστάσεις και πάλι γι' άλλο ταξίδι θα κινήσεις. Γιατί στις ενδιάμεσες στεριές νιώθεις ναυαγός; Τελικά τι ζητάς; Προορισμό ή ταξίδι;

Κυριακή

                                                                           

Υπάρχουν μερικές μέρες που όλα τα βλέπεις πίσω από μια θολούρα. Βλέπεις τα πάντα να γίνονται αργά. Σα να κινούνται όλα μέσα σε παχύρευστο υγρό. Δεν θέλεις να βγεις από το σπίτι. Θέλεις να κάτσεις στο προσωπικό σου καταφύγιο, γιατί αισθάνεσαι ο,τι δεν είσαι μέρος του κόσμου εκεί έξω. Επίσης δεν θέλεις καμιά επικοινωνία με το έξω. Δεν θέλεις να σηκώσεις τηλέφωνα. Τρομάζεις όταν χτυπάνε. Φυσικά και το ξέρεις ο,τι εννιά φορές στις δέκα είναι για κακό, που λέει και ο Λουκιανός. Αυτές οι μέρες είναι συνήθως μετά από αχαλίνωτο ξενύχτι ή είσαι άρρωστος ή έχεις γυρίσει από ταξίδι και νιώθεις κομμάτια. Ίσως πάλι είναι απλά μια Κυριακή που βαριέσαι να κάνεις οτιδήποτε. Ακόμα και ο θεός άραξε την Κυριακή. Και δεν ήταν συναχωμένος, όπως εγώ.

Ξυπνάω λοιπόν σήμερα, και βλέπω τα προεόρτια μιας τέτοιας μέρας. Ωραία λέω, θα περάσουμε θαυμάσια σήμερα. Δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεββάτι. Αφού χουζουρεύω αρκετή ώρα σκέφτομαι να κωλοβαρέσω λίγο στον υπολογιστή. Αμ δε!!! Ο υπολογιστής είναι τουλάχιστον δύο μέτρα μακρυά! Και το είπα ο πούστης να πάρω ασύρματο πληκτρολόγιο, αλλά ήθελα G15. Μετά βέβαια σκέφτομαι ο,τι η οθόνη είναι μακρυά και θα βλέπω παπάκια (@@). Σηκώνομαι λοιπόν, με την τσίμπλα στο μάτι κάθομαι στον υπολογιστή και τότε μια σκέψη περνάει από το μυαλό μου. Ποιος ξανασηκώνεται να φτιάξει καφέ; Κοιτάω δεξιά, κοιτάω αριστερά...μόνος στο σπίτι. Θα μου πεις, που βλέπω το περίεργο; Απλά έλπιζα, για πέντε λεπτά να είχα ένα συγκάτοικο να μου έφτιαχνε ένα καφέ και μετά να έπαιρνε τον πούλο. Αφού το παίρνω απόφαση ο,τι για μια ακόμα φορά πρέπει να τα κάνω όλα μόνος μου, σηκώνομαι φτιάχνω καφέ και επιστρέφω. Και πριν προλάβω να καθήσω χτυπάει το τηλέφωνο. Παραλίγο να μου πέσει ο καφές από την τρομάρα. Κοιτάω και τι να δω;! Από τη δουλεία! Νιώθω να ανοίγει μία τρύπα και να αρχίζει να πέφτει όλος ο κόσμος μέσα! Κτίρια, δρόμοι, αυτοκίνητα, δέντρα(στην Αθήνα;) εξαφανίζονται μέσα της! Το σηκώνω και όπως είναι φυσικό ήταν μία από της εννιά. Πρέπει να κατέβω κέντρο!! Για λίγο, αλλά και πάλι πρέπει να ΚΑΤΕΒΩ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ!! Ολική καταστροφή!! Τώρα απλά το καθυστερώ και σκέφτομαι, ποδήλατο ή μετρό; Κουφάλες, που θα πάει, θα περάσει κι αυτό.

Ο Κάθετος

                                                                      

Σε όλη μου τη ζωή, υπάρχουν πιθανώς, μόνο δύο άνθρωποι που θα πέθαιναν για μένα. Οι δύο τους είναι υπεύθυνοι, σε μεγάλο μέρος, για την προσωπικότητα που έχω διαμορφώσει. Αν το προχωρήσουμε ακόμα λίγο, αυτοί οι δύο είναι ο δρόμος για να βρω την θειότητα μέσα μου. Αυτό ισχύει για τον καθένα μας. Ως εδώ όλα καλά κι ωραία..σαν παραμύθι.

Τι γίνεται όμως όταν δεν έχουν καμιά ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ τους; Όταν εξακολουθούν να είναι μαζί λόγω συνήθειας ή άλλων επουσιωδών (για εμένα) λόγων; Άθελα μου, είμαι κομμάτι σ' ένα παζλ. Από τη μία είμαι ξεχωριστό κομμάτι, από την άλλη γίνομαι σύνδεσμος για να ολοκληρωθεί η εικόνα. Αυτό που δεν μπορώ όμως, είναι να με χρησιμοποιούν χωρίς τη θέληση μου. Δεν γουστάρω να προωθεί κάποιος υποτιθέμενα συναισθήματα μου για να καταφέρει κάτι. Να με τοποθετούν κάπου, που όχι μόνο δεν νιώθω ο εαυτός μου, αλλά πιέζω άλλους.

Αυτό είναι φαινόμενο όλης της σημερινής κοινωνίας. Είμαστε άτομα και μέλη της. Υπάρχουν πολλοί που προσπαθούν να μας τοποθετήσουν εκεί που θέλουν αυτοί. Μας κολλάνε συναισθήματα και ταμπέλες που δεν είναι δικά μας. Νομίζουν ή έτσι τους βολεύει ο,τι μας βοηθάνε να εκφραστούμε, αλλά το μόνο που κάνουν είναι να οικειοποιούνται την ατομικότητα μας. Είναι τελικά εύκολο να κατηγορείς άλλους..

Το πρόβλημα ξεκινάει από μέσα μας. Αρχικά επειδή δεν εκφράζουμε επαρκώς τον εαυτό μας. Έχουμε την τάση να εκφράζουμε δειλά και για μικρά και ασήμαντα πράγματα τις θέσεις μας. Ίσως φοβόμαστε, ίσως αδιαφορούμε, ίσως δεν δίνουμε στους άλλους να καταλάβουν τι πραγματικά αισθανόμαστε. Έπειτα, με τη στάση μας αφηνόμαστε στους άλλους. Δεν αντιδρούμε όταν συμβαίνει να μας χρησιμοποιούν. Τέλος η κοινωνία είμαστε εμείς. Δεν είναι ένα απρόσωπο τέρας που σε κάνει θύμα.

Δεν είναι δυνατόν να απαιτούμε να μας σέβονται οι άλλοι, αν δεν σεβόμαστε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας. Δεν γίνεται να συνεχίσουμε να κυκλοφορούμε πληγώνοντας και τον εαυτό μας, και τον υπόλοιπο κόσμο. Η δρόμος γι' αυτό, είναι να αλλάξουμε τον εαυτό μας. Να δηλώνουμε καθαρά τι αισθανόμαστε και πως νιώθουμε για το καθετί. Δράση για εμάς, όχι αντίδραση στους άλλους.

Περίεργη εποχή

Κάθομαι συναχωμένος μπροστά σε λευκή οθόνη και δεν ξέρω πως να μαζέψω τις σκέψεις μου. Μετά από τόση ζέστη, επιτέλους βρέχει. Μέσα Νοέμβρη και είναι σαν να μπήκε μόλις το φθινόπωρο. Ισως πάλι να έχω άδικο και να είναι παιχνίδια του μυαλού μου αφού ακούω στο ράδιο  Autumn Leaves  από τον θείο Νατ.
 Με έχει γονατίσει και αυτό το κρύωμα. Πίνω ζεστο καφέ, ζεστό τσάι, ζεστή σούπα, ζεστό ρακόμελο, και γενικά οτιδήποτε ζεστό μήπως και φύγει το καταραμένο μπούκωμα. Και όλα αυτά σήμερα Παρασκευή!! Σήμερα που έχει Freeday!!! Ολοι θα πάνε βόλτα με τα ποδήλατα τους, και ο ψωριάρης κλεισμένος σπίτι του (γκουχ γκουχ στην παραλία εννοώ)... Που θα πάει θα περάσει κι αυτό.